تعیین نوع مواد قطعات پلاستیکی در نمای بیرونی خودرو از طریق یک رویکرد جامع از جمله مشاهده ظاهر و بافت، درک موقعیت خودرو، ترکیب عملکرد اجزا با روشهای تست حرفهای قابل دستیابی است. مواد مختلف تفاوت قابل توجهی در براقیت، وزن، صدا و بافت دارند.
قضاوت اولیه از طریق مشاهده حسی
فولاد/فلز: سطح صاف و صاف با درخشش فلزی مشخص. هنگام ضربه زدن، صدایی واضح و طنین انداز تولید می کند. احساس سنگینی می کند
آلیاژ آلومینیوم: درخشش روشن و نرم؛ بافت خوب؛ نسبتا سبک وزن؛ در هنگام ضربه زدن صدایی کسل کننده تر از فولاد تولید می کند.
فیبر کربن: دارای یک بافت منحصر به فرد بافته شده با ساختاری منظم در هم تنیده است. سخت و در عین حال سبک وزن؛ یک نشانه معمولی از وسایل نقلیه با عملکرد بالا-.
پلاستیک های تقویت شده (به عنوان مثال، ABS، PP، PC):
رزین ABS: معمولا در ضربه گیرها و پانل های بدنه استفاده می شود. دارای براقیت سطح خوب، سختی متوسط و مقاومت در برابر ضربه قوی است.
پلی کربنات (PC): عمدتاً در چراغ ها و پنجره ها استفاده می شود. شفافیت بالا؛ مقاومت در برابر ضربه قوی؛ به راحتی شکسته نمی شود
پلی پروپیلن (PP): معمولاً در قطعات داخلی استفاده می شود، احساس نرمی دارد و مقاومت خوبی در برابر حرارت دارد، اما مقاومت آن در برابر آب و هوا نسبتاً کم است.
تجزیه و تحلیل بر اساس موقعیت خودرو و استفاده از قطعات:
خودروهای خانوادگی معمولی: بیشتر از صفحات فولادی کم کربن{{0}+ پلاستیک ABS/PP، با هزینههای قابل کنترل، نیازهای مصرف روزانه استفاده میکنند.
مدلهای متوسط--بالا- (مانند آئودی، NIO): قطعاتی مانند جلوپنجره و گلگیرها ممکن است از آلیاژ آلومینیوم یا آلیاژ PC/ABS استفاده کنند که وزن سبک و مقاومت در برابر خوردگی را متعادل میکند.
وسایل نقلیه هوشمند انرژی جدید: مشبکهای روشن و ماژولهای جلوی هوشمند-اغلب از مواد با قابلیت انتقال{1} بالا مانند M-PMMA و PC استفاده میکنند که از عملکردهای تعامل نور پشتیبانی میکنند.
شاسیبلندهای مقاوم (مانند هامر H2): مناطق مستعد ضربه-مانند کاپوت از پلاستیکهای تقویتشده برای بهبود مقاومت در برابر خراش و مقاومت در برابر ضربه استفاده میکنند.
